Historia schorowanego poety i opiekującej się nim córki prowadzi widzów przez kolejne etapy oswajania choroby, bezradności i nieuchronnego pożegnania. Ich codzienność zmienia się dzięki osobom związanym z hospicjum, które przynoszą nie tylko pomoc medyczną, lecz także rozmowę, zrozumienie, poczucie bezpieczeństwa i chwilę wytchnienia. To pełna czułości opowieść o sile relacji, pamięci oraz śladach, które po sobie pozostawiamy. Spektakl przypomina, że nawet wtedy, gdy nie można już zatrzymać choroby, wciąż można nieść ulgę, chronić ludzką godność i po prostu być obok.